Гэта старонка не была вычытаная
„Ой, дарма, вятрак махаеш
Нам рукою крылаў!
Мусіць, доля селяніна
Быць пад панскай сілай.
„Мусіць, бог ня бог яму ўжо,
І той цар — ня царам.
Не абцерці хусткай неба
Нашых сьлёзаў — хмараў.
„Царскім словам мужык верыў
Ўрос у іх смуткаў ношай, —
Узяў ён, цар, прадаў нас панству
Ды за трыццаць грошы.
„Зараз разам з шляхтай п‘е ён
На зялёных Вуграх,
Хай той грэх памсьціцца сьмерцю
На яго лахудрах!
„За свае правы мы ўсталі, —
З сваім кожны стануў.
Сам той цар нас падбухторваў,
Як завёўся з панам.
