Гэта старонка не была вычытаная
Доўга ‘шчэ бубніў, гудзеў, як дуднік,
Доўга вецер зносіў сколы гэт.
А ўжо вёскай цішай шла, як з студні
Алавянай хмарай крыла сьвет.
Калі вышла з вёскі войска —
— Ёмкія хлапчыны —
Невядома, дзе зьнік Шэля,
Два дні ў прочках гінуў.
Толькі ўноч, апоўнач, цемень —
— ‘Шчэ й ня ўсходзіў месяц! —
Гаварыў да дрэваў штосьці
Ў камянецкім лесе.
Як на трэці дзень вярнуўся,
Меў старэчы выраз,
Але быў зацяты моцна
І бы думна вырас.
Там на ростані, ля крыжу,
Дзе, як мак, галоваў,
Шапкай круг замёў з паўнеба,
Мовіў гэткім словам:
