Гэта старонка не была вычытаная
Не казаў шлях, скуль ён стрэў іх.
Пнямі вербаў бег усьвет, угрунь.
Пастаўлялі ў вёсцы ў козлы стрэльбы —
Новы рад шчыкецін каля пунь.
Паляцела вестка вокамгненна,
Б‘ецца лапай да сялянскіх брам:
Цар прыслаў загад свой з Вены,
Каб дзяліць зямлю! Зямелька — нам!
Устаў адзін тут, перка — дуба,
У руках паперка: што і як.
Затрашчаў трашчоткай бубен.
Сыпле з бубна ціша — мак.
„Мы, кароль, монарха з боскай ласкі
Немцаў, вэнграў, чэхаў, палякоў,
Кажам мы сялянам кінуць фрашкі,
Ў двор ісьці на працу зноў!
„Хто-ж ня будзе слухацца загаду,
Хто падпаліць двор, сальле крывёй,
Дасьць капрал такому майстру раду.
У салдаты пойдзе той“.
