Гэта старонка не была вычытаная
Разьлілася ты разводзьдзейкам-паводкаю,
навакол сівой адлегаю
аж па край нябёс з кунегаю.
Рушыш вышай гурбаў, завеяй навіненых,
полем тым, за вузкім, захмурым,
танцам — ламаньнем — віхурай
лавінаю!
Ох, ты, воля!
Карэнчыкам ніклым, што холад задушыць,
З хмысу ўзьняў цябе страх.
У нас голад твой цяжка ўспушыў,
Выбрыняў, высьпеў і — трах!
„Па зялёным адхонку
Агонь скача ў маёнтку.
Сыпле іскры абцасам,
„Гоп!“ — пакрыквае часам.
„Ступіць ледзь па пакоце,
Дык і покатам коце,
Так і косіць ён з раду
І падсьпеўвае к ладу:
