Гэта старонка не была вычытаная
А над вечар сонны
Ехаў месяц конна —
Ў срэбных ботах ногі,
Сівы пад ім вогір.
Дзе быў двор выгодзьдзе,
Папушчаў паводзьдзе.
Две кроў бегла спадам,
Прыдзіўляўся ладам.
Ой, ты, воля раскілзаная, гарачая,
воля вольная,
воля польная!
Пакацілася ты, воля, ды па полі тым,
сьнегавой прасторай, ночкай чорнаю,
куляй сьнежнаю, — нязморная.
Ты расла, дужэла на выбоінах,
ў ціхім полі ды нястрымана,
шэрым зайцам на азімінах.
Закруцілася ты птахам бухалам,
ветрам спушчана ў пераменнасьці
на шпагаціне штодзеннасьці.
