Гэта старонка не была вычытаная
Скаргаю сьлёзнай разьліся, як ставам!
З роспачы хоць галаву растарошч! —
Змоклым крапілам панскай забавы
Збожжа згнаіў нам у полі дождж.
Модлам крывым у дзяўкох векавечыць.
І іншых, вучоных прымае як сьлед.
Толькі мужычыя ліха — галеча
З торбаю мусяць цягнуцца ў сьвет.
Лепш чымся выць і да бога скаголіць,
Лобам пакорна схіляцца ніжэй, —
Лепш зямлю, на сваё гэта поле,
Зубы зацяўшы ары і сей.
Ды хоць крывёю зямлю ты напоіш,
Потам сальлеш яе кожны кут —
Не твае ўзыдзе жыта — чужое,
Як чужынец, прыблуда з прыблуд.
Сучцы хапіла б ганьні з аднэй вёскі,
Ёй-жа ня зьлічыш ахвяраў — згуб
Сьпіць, дрэмлюць скібы на сонцы ў роскід
Тысячы чорных саромных губ.
