Гэта старонка не была вычытаная
Восень ідзе ўжо з хмараў памрокай,
Усіх нас пазьметае безьліччу стрэл.
Певень бляшаны на вежы высокай
Сьпевам і лопатам крыл яе стрэў.
Збожжа гніе не агрэтае сьпёкай
І ноччу ваўкі ўжо абвылі стог.
А дождж спацелы вільготным крокам
Месіць і месіць цеста дарог.
Атручаны булкай сонца з закальцам
Здыхаюць змрокі пад лямант верб.
Драў схудалых касьцістыя пальцы
Асыпаў ужо вераб‘іны сьверб.
Хутка ужо, сэрца, загінуць нам трэба,
З градаў душы павыполваць дзядкі, —
Нябёскі бондар у бочку неба
Ўночы зор набівае цьвікі.
Ці-ж вечна вам віцца ў турме тэй,
Жмутам скрываўленых рук і ног?
З цёплай крыві нашай болем сагрэтай
Мацу выпякае цадык-бог.
