Гэта старонка не была вычытаная
Не балеў мне, дарога, твой смутак,
І табе мне ўжо скардзіцца позна-ж!
Белым крыжам цярпеньня й пакуты
Залягла ты, дарога, пад воз наш.
Хай-жа больш будзе воз наш нагружан,
Сваім потам сальлем яго кола!
Ты сьлязьмі зелянкавых калюжын
Пазіраеш падсьлепа наўкола.
Ўжо цябе нам ня высьпеваць крыкам,
Лепш згандлюема боль твой ня крыты,
П‘яным старцам з падсьлепаю пыкай
Валачешся з карчмы да карчмы ты.
Сонца здасца то бутлей, то шклянкай,
Яго гоніць вятрыска-аблуда —
Падмянула мяне, ашуканка,
Не вядзеш ты, дарога, нікуды.
Ў месьце Львове людна, клумна,
Лямп, як тых зярнят у гумнах,
Па бакох, як лялек, гмахаў,
Пасярод дарога — свахай.
