Гэта старонка не была вычытаная
Вылі ў сэрцы жаль і мука,
Шоў да хаты, цяжка грукаў.
Цьвіў на небе месяц — квет,
Як выходзіў быў ўжо сьвет.
Ой, бясконца далёка дарога!
Ой, ня блізка пуціна-дарожка!
Колькі верб і альшчыны — нябожа,
На плячох неба цяжкая ношка.
А праз гоні бяжыш, праз чые ты,
Што цябе не засек пан дазваньня?
А і ўешся, дарога, ты сьветам,
Як бабулькі трухлявай літаньне.
На гары ўвесь у лісьці бярозак,
Покі холадам лісьце ня сьцята,
Сушыць цэркаў мужычы мозак,
Долю вёскі, як мокрую шмату.
Ой, ні выплыць, ні згінуць тэй долі,
Сінім вуснам ня змоўкнуць ад гліны,
Даўгарукі вятрак — сваволя
Разграбае нябёс шумавіны.
