Гэта старонка не была вычытаная
Водзіць з зазубнем ніць над зямлёю
Нізка так, што зубамі хапіў-бы.
Ў кожным з нас з глыбыні дзесь гурбою
Усплываюць бліскучыя рыбы.
Месяц гноем сьмярдзіць з абораў
Дрэмлюць коні у зацішку стаень,
Сівым лесам, вільготным борам
З кожным днём, дзень павольней сьвітае.
Дзень паўзе з кожным днём больш аслабла
Хутка-ж змрок і наш скон ці ж ня бліжай?
На мільгаючай вудзе д‘ябла
Сэрца ў муках зьвіваецца сьліжам.
Ой, нікому гэтак,
Як прыгонным людзям,
Мусіш быць вясёлы,
Хоць смыліць у грудзях.
Ой, нікому гэтак,
А зрабі што-небудзь, —
Звозяць збожжа пану,
Нібы так і трэба.
