Гэта старонка не была вычытаная
Прыдзе серп, заскрыгоча саломай,
Тваіх сокаў удоем іскрыстым.
Захлынулася жытняя строма
Кропляй зерня твайго залацістай.
Зноў на сьпелую постаць ледзь золак
Вылезь з возам, з сярпом, чалавеча.
Зложыць сноп свой пакутніцкі голаў
На мужычыя рукі, на плечы.
Улетку цела счарнее, скволіць,
Ногі сьпекае прысак загонаў.
Мяккай ранаю ятрыцца поле
Здрасаваная лапай баронаў.
Ціша лубіны лушчыць з лушпінаў
І ў вантробах, зямля, табе коле.
Згоркла ў фасках убогіх хацінак
Сыракваша твае мэлянхолі.
Ноччу вечнасьць спаляецца ў людзях,
Штось іх цягне за далі, ў імгліцы.
Сеў на месяцы д‘ябал і юдзіць,
Чарвяка ўніз спускае на нітцы.
