Гэта старонка не была вычытаная
Як хавалі у нядзельку
Шэліных Вінцэся,
Шкадавалі ўсе на вёсцы,
Што лёс гэткі стрэўся.
Цэлай вёскай выхадзілі
Хоць з парогу, з ганку,
Толькі Шэліных ніводзін
Не падняў фіранку.
І было навошта красьці
Мёд з чужога вульля? —
Ўжо цябе зямелька толькі
Да сябе прытуліць.
І было-ж табе навошта
З чужой жонкай сорам? —
Ня скруціў-бы цябе гэтак
Нават сам аконам.
А і дзе-ж твая, Марыля,
Ці ўжо ў гэткім смутку,
