Гэта старонка не была вычытаная
За пагляд вачэй Марылькі ясных
Цэлы б рынак ёй скупіў — прывёз.
Хоць, бы яблыню, яе ўбяры ты,
Хоць сябе ты жменяй рві а рві, —
Не змагчы ніяк дабром ня бітай,
Смаглай прагі бабскае крыві.
А ня чуеш жа ты, Шэля, плётак,
І ня бачыш, хоць "шчэ зрок ня стух,
Што ў авёс Марыля ходзіць потай,
З ёю гнутлі Вінцусь, твой пастух.
А спытаў-бы ты хоць сена гэта
І снапы у гуменцы з дзьвёх старон,
Колькі раз з іх сходзіла сагрэтай
У асьцюкох Марыля, ну, і ён. —
Ў карася пашчанкі чорны
Шчупакоры — сівы.
Ня ручыла табе, Шэля,
З тым каханьнем тклівым.
У гумне — паўзмрок і сьвежасьць,
Сема соладка кунежыць.
