Гэта старонка не была вычытаная
Крапаў дождж. Плакаў дождж.
Зацярушваў шыбкі.
Завадзілі, лабузілі
Ў цеснай хаце скрыпкі:
Ой, Марылька, да чагота,
Што у вачох тваіх маркота,
Што сьляза зьбягае з вочак,
Слова вымавіць ня хочаш?
Ці ўраклі цябе, нябожа,
Ці шкадуеш сваіх ножак,
Што ня скачаш, як другая? —
Сёньня шлюб твой, маладая!
Крапаў дождж. Плакаў дождж.
Злосна вецер гасаў.
Задзіўляўся пруткі бас,
Мармытаў ён басам:
Ці-ж твае, Марыля,
Былі вочы ў бельмах,
Што цябе прывабіў
Гэты чорны стэльмах?
