Гэта старонка не была вычытаная
І як зноў ступіць ноч на узьмежках
Ў белай туніцы месячных плям,
Зьвіснуць цяжка над польнай сьцежкай
Яблыкі электрычных лямп.
...........
Ў белы ночы, з-за купаў ажыны,
Дзе сонца хавала свой зад,
Гэта песьня на месяц няўпынна
Выла псом праз гадзіны урад.
І сланялася ў полі, слалася пластам,
Уставала, дрыжала, як зьвялы ліст,
Калі ж ранкам спужаў яе пастыр,
Кроплі крыві у разорах былі.
Раз яна мяне стрэла ў жытох за лукою,
Паваліла, сказала, служы мне, ці што-ж!
Адарвала язык мой, як зельле пустое
І заместа яго ўваткнула мне нож.
Прышла ўзімку самлелай: скалелай; я змоўчаў!
Папрасіла: агрэй, заплакала: кроў!
І ў грудзі ўрасла з прагавітасьцю воўчай,
Наелася сэрца, сягнула ў нутро.
.............
