— Гэта, ведаеш, дужа падобна да Сяргея…
Тацяна яшчэ больш насупілася.
— Ты зьдзекваешся над Сяргеем… Ты — мацнейшы… А ён добры, лепшы за цябе. Я веру яму ва ўсім.
— А мне ня верыш, бо кахаеш мяне. Каго кахаюць, таму ніколі ня вераць.
— Ай, ня ведаю я…
На яе твары адзначыўся сьлед нутранога болю. Яна адышлася да акна і, адсунуўшы фіранку, пачала глядзець у чорную засланку цемры. Барковіч застаўся на месцы. Хвіліна працякла ў нэрвова-напятым маўчаньні. Потым Барковіч загаварыў глухім, зьніжаным голасам:
— Што-ж… значыць — усё… канец… Што-ж… хай сабе…
Ён памаўчаў, быццам мяркуючы, што яшчэ трэба сказаць, і запытаўся:
— Ты, мусіць, захочаш, каб я з табой больш сустракаўся?
— Яна з нэрвовай пасьпешнасьцю абярнулася да яго.
— Так, Адам. Больш ня трэба… Ты нічым тут ня зьвязаны… Едзь адсюль… Мне будзе лепш… Я хачу добра цябе ўспамінаць, і ты не павінен мучыць мяне… Едзь куды-небудзь… я дужа цябе прашу…
Барковіч пагадліва кіўнуў галавой.
— Добра, паеду. Бывай!
Ён хацеў на гэтым і скончыць усё, хацеў ужо завярнуцца і ісьці, аж яна раптам падышла да яго, паклала на плечы яму свае рукі і ўпілася ў яго твар глыбокім балючым поглядам.
