сустрэчу. Барковіч адразу сьцяміў, што ёсьць нейкая навіна і прысьпяшыў ход.
— Што, Апанас?
— Вам тэлеграма прышла. Там, у хаце, ляжыць на стале.
Тацяна сказала, што пачакае, і Барковіч зьнік у варотах. Праз хвіліну ён вышаў назад, трымаючы ў нязграбна выстаўленай наперад руцэ шэры тэлеграфны блянк. Ён у замяшаньні глядзеў на паперку і усьміхаўся нейкай нявыразнай усьмешкай: ні-то вінаватай, ні-то добрадушна-пагадлівай.
Тацяна дрыжачымі пальцамі разгарнула паперку і прачытала:
|
«Стася памірае. Прыяжджай. |
Барковіч дапытліва зірнуў у яе шэрыя вочы, але яна схавала сваё сапраўднае пачуцьцё пад маскай хмурай турботнасьці.
— Калі будзе цягнік? Толькі заўтра… Заўтра а дзесятай гадзіне. Раней няма. Мы пойдзем да мяне… Табе ня трэба цяпер быць аднаму.
Барковіч ахвотна згадзіўся. З кожнай хвілінай ён усё жывей і жывей адчуваў нейкі лёгкі, задорна-ўзьняты настрой, нейкую бяспрычынную рызыку, расхадовасьць. У кожнага чалавека бываюць такія хвіліны, калі, выбіты з каляіны якім-небудзь надзвычайным выпадкам, ён з балючай слодыччу парывае ўсе абыклыя моральныя сувязі і становіць сябе нібы вонках ад усяго жыцьцёвага поступу. Тады ўжо бывае ня роспач, а
