У сьветлых дзьвярах кіно-тэатру заўзята штурхаліся бязбілетныя падшывальцы, а простытуткі туяліся троху далей, на парозе сьвятла і мроку.
Барковіч прайшоў некалькі кварталаў па Савецкай — зьдзівіў не аднаго падарожніка сваёй высока ўзьнятай галавой з загадкава-ўсьмешлівым тварам, сваім расхрыстаным адзеньнем, сваёй размашыстай бязуважнай хадою, — завярнуў у цёмную бакавую вуліцу, потым у завулак, яшчэ ў сьляпы і брудны завулак і, нарэшце, спыніўся перад асьветленымі электрычнай лямпачкай дзьвярмі невялічкага рабочага клюбу.
Колькі хвілін Барковіч нярухома стаяў перад дзьвярмі, нібы разглядаючы іх, нібы прымерваючыся, як іх спрытней адчыніць.
Яму было сьмешна і весела. Фактычна, ён добра ведаў наперад, што зараз будзе, і добра ведаў, што ўсё гэта — недарэчнае, непатрэбнае. Ён сьмяяўся сам над сабой, яго забаўляў гэты мімавольны дзікі капрыз.
Барковіч падняўся па хісткіх, убога асьветленых сходнях, перайшоў праз невялічкую прытульную залю, праз калідор і трапіў у бібліотэку. Там стаяла важная, сухая ціша. За сталамі ўрачыста застылі пахмурыя чытачы, ля драўлянога бар’еру таемна і жвава шушкалі піонеркі, а за бар’ерам, сярод кніжных паліц, поркаўся невялічкі беленькі чалавечак.
Барковіч увайшоў за бар’ер, падышоў ззаду да чалавечка і моцна, па-сяброўску сьціснуў яго за плячо.
— Здароў, Сяргей!
Чалавечак абярнуў сваю белую сукрыстую галаву, і вочы яго — маленькія, сінія — загарэліся радасным
