Старонка:Ракавыя жаронцы (1930).pdf/247

Ха-ха-ха! Бацька і брат… Вось яны! Вось! Крывапіўцы! Драпежнікі! На расправу вас! На расправу! Хлопцы, сюды! Хлопцы, сюды! Хлопцы! (За дзьвярмі чуваць глухі шум, потым дзьверы з грукатам адчыняюцца, у пакой убягаюць польскія салдаты і хапаюць Міколу. Ён памыкаецца вырвацца, але ня змога). А, здрада! Арына, гадаўка!.. Хлопцы!..

Пан (крычыць у дзікай злосьці). Вяжыце яго! Вяжыце, разбойніка! А-га-га!.. Біце яго… Душыце яго!.. Душыце! Душыце! Душыце!..

Заслона.

ДЗЕЯ ПЯТАЯ

СЦЭНА 1

У лесе, перад лясьніковай хатай. Ясны сонечны дзень. На прызьбе сядзіць Наста. Яна пяе ціхую жалобную песьню.

Стучыць-гручыць дарожанька
Бяжыць бяжыць сіротачка.
— Куды бяжыш, сіротачка?
Куды бяжыш, бяздомная?
— Бягу я ў сьвет, у людзухны.
Шукаю я сваю мамачку.
— Бяжы, дзіця, у чыста поле —
У чыстым полі — гай зялёны,
А ў тым гаі — каплічанька…
Ў каплічцы тэй — сьвятлічанька
Ў сьвятлічанцы камень ляжыць,
Пад тым камнём — твая мамачка.

(Неўзаметку для Насты на сцэну ўваходзіць Андрэй).

Андрэй (жорстка). Сама што пець тады, як родны брат чакае пэўнае сьмерці… (Наста перш