прападзі, хай крадуць, хай расьцягваюць. Ды яшчэ і самі… самі, сволачы, параскрадалі, я ведаю вас. Пачакайце, цяпер расквітаемся, цяпер вы ў зубах мне ўсё прыцягнеце. Гавары зараз-жа, хто што браў з панскіх пакояў? Ну? (Усе маўчаць). Маўчыцё, ня ведаеце? Іўка!
Хадора. Іўка пашоў у кузьню коні каваць.
Сомскі. Усіх прымушу, усе загаворыце. Ну? Маўчаць будзеце, га?
Голас з натоўпу. Хто-ж яго ведае? Ці гэта мы там сядзелі, ці што?
Хадора. Я дык баялася туды і паткнуцца. Чорт ім вер, яшчэ арыштуюць.
Сарпун. Лясьнік сядзеў тут, не адыходзячы. Ён ведае ўсіх, хто што браў.
Сомскі. Прывядзіце сюды лясьніка!
Хадора. Ды во-ж ён сядзіць тут, пад плотам. Саўка! Хадзі, паны гукаюць.
Сомскі. Ах вы, прахвосты! Ах вы, паганцы! (На сцэну ўваходзіць Саўка). Саўка! Я, ад’яжджаючы, даручыў табе пільнаваць нашы пакоі.
Саўка. Я пільнаваў. Я ўвесь час пільнаваў, з месца ня сходзіў.
Сомскі. Што-ж ты гэта тут пільнаваў, калі ўсё парасьцягалі?
Саўка. Ня змога была мая. Гвалтам бралі, арудвалі, як толькі хацелі. Ня слухаліся.
Сомскі. Хто браў? (Саўка маўчыць). Хто браў, я пытаю?
