Юры. Чаго, Стася?
Наста. Пытаешся…
Юры (дзелавым тонам). Ведаеш, Стася. Я хацеў якраз аб гэтым з табой пагутарыць. Нам няможна ўжо будзе… так, як тады… Ёсьць прычыны, якія прымушаюць мяне… не сустракацца з табой.
Наста (з трывогай). Я ведаю… У цябе ёсьць паненка… Ты будзеш жаніцца…
Юры. Ты ўжо ведаеш? Во, дык яшчэ лепей. Ты сама разумееш, што мне іначай няможна. Мне самае першае — воля бацькоў.
Наста (ціха). У мяне ёсьць дзяцёнак… Сын радзіўся…
Юры. Дзяцёнак? Я так і думаў. Гэта самая паганая штука. Але нічога. Я цябе, Стася, не пакіну. Ты ня будзеш з ім гараваць. Я і цяпер магу… пачакай, дзе-ж гэта… (Мацае па кішэнях).
Наста (з жахам). Грошы! Ужо грошы… Ня руш, ня трэба… Я не вазьму… Вось і тыя… я не кранула іх. (Дастае з запазухі грошы). На табе, на… (Ён адварочваецца). Ня хочаш браць? Дык згары яны… вось… вось… (Падрала грошы).
Юры. Ха-ха-ха! Іш ты якая! Ня хочаш — ня трэба. Можаш ісьці, куды сабе хочаш. На ўсе чатыры бакі…
Наста (як няпрытомная). Грошы… Праўда яе… праўда… Я пайду… што мне рабіць… я пайду… (Пашла).
Юры (усьлед ёй). Іш ты, якая ганарыстая. Прыдзеш яшчэ, папросіш. (Высьвіствае нейкую вясёлую песеньку. З пакояў выходзяць пан і ротмістр).
