Селянін. Няма за што.
Пан (узьнімаецца на ганкі і гаворыць урачыстым напышлівым тонам, скрозь які прарываецца дзікая злосьць). Верныя слугі мае! Бог не пакінуў нас. Гэтыя праклятыя бальшавікі… бандыты, разбойнікі, сьцервы!.. памкнуліся былі сваёй бруднай рукой разбурыць тое, што спрадвеку ўстаноўлена богам і людзьмі… Яны выгналі нас… сукіны сыны!.. Паганцы!.. Але найвышэйшы бог іх пакараў. Нашы вялікадушныя збавіцелі (паказвае на ротмістра) вызвалілі нас… прагналі іх… к чортавай мацеры, паскуднікаў гэтых, жулікаў!.. З боскай дапамогай я зноў вярнуўся ў свае законныя ўладаньні. Я спадзяюся, што мы, як і раней, будзем жыць з вамі ў добрай згодзе, што вы, як і раней, будзеце любіць мяне i паважаць.
Іўка. Ясьцесьцьвіна.
Пан. Ідзіце цяпер, займайцеся сваёй справай. Пан ротмістр, прашу да нас! Мунічка! Юра! Хадзем! (Паны і ротмістр ідуць у пакоі).
Сарпун (да чэлядзі). Ну, марш на работу. Чаго паразяўляліся! (Да Саўкі). Пашоў і ты адсюль, няма чаго шлындыць там, дзе ня трэба. (Саўка спачатку хоча пярэчыць, але потым махае рукой і ідзе разам з усімі. Сарпун таксама пашоў. Некаторы час сцэна пустая. Потым збоку, туляючыся каля плоту, выходзіць Наста. У гэты-ж самы час па сцэне праходзіць Арына, накіроўваючыся ў панскія пакоі. Яна заўважае Насту і спыняецца).
Арына. Наста! Ты чаго тут ходзіш? (Наста маўчыць). А, разумею… Галубка пачула, што галубок
