Вахмістр. Слухаю, пан ротмістр! (Адыходзіцца).
Іўка (падыходзіць і крычыць на ўсю сілу). Едуць! Едуць!
Ротмістр. Чаго крычыш! Што мы глухія?
Іўка. Ясьцесьцьвіна.
Ротмістр. Што? Што ты сказаў? Грубіяніць? (Наступае на Іўку).
Сарпун. Пан ротмістр! Паны ўжо пад’ехалі…
Ротмістр. А-а-а… Вельмі прыемна, вельмі прыемна… (Ён і Сарпун пашлі насустрэчу. Народ перашэптваецца. З-за сцэны чуваць галасы).
Ротмістр (за сцэнай) Дазвольце прывітаць… я вельмі рад… я надзвычайна рад… Ротмістр Зайнчкоўскі. (Бразнуў шпорамі). Ротмістр Зайнчкоўскі. (Яшчэ шпорамі). Ротмістр Зайнчкоўскі… (Яшчэ). Даруйце, што я без дазволу асьмеліўся пасяліцца, можна сказаць, на некаторы час у вашых уладаньнях.
Сарпун. Дазвольце, панічка, я памагу вам.
Сомскі. Што вы? Пан ротмістр, як вам ня сорамна! (Уваходзяць на сцэну пан, паня, паніч у форме польскага вайскоўца, Сарпун і паручнік). Я вельмі прашу вас адчуваць сябе ў нас, як у сябе дома.
Іўка (на селяніна). Вылазь, чурыла!..
Селянін (да пана). Дазвольце… тавары… (3 адчайнай патугай). Паночку! Хлеб-соль…
Пан (расчулены). Народ… Мяне сустракае народ. Я ведаў, што на мяне не забудуцца. Дзякую! Шчыра дзякую… (Цісьне селяніну руку).
