СЦЭНА 2
Паланея. Саўка! Калі ўжо ты прыдзеш дахаты, га?
Саўка. А што я там буду рабіць?
Паланея. А тут што ты робіш?
Саўка. Сьцерагу.
Паланея. Ну, што ты зеліш? Якая твая старожа! Без цябе расьцягвалі, без цябе і зьбяруць. Ніхто і не глядзіць на цябе: ці ты ёсьць тут, ці не — усёроўна.
Саўка. Хай сабе. Я буду за ўсё адказваць. Я дрэнна сьцярог, гэта праўда. Хай сабе!..
Паланея. Ліхалецьце на нас нейкае навалілася: гэты сядзіць тут, як прыкіпеўшы, тая чыстай русалкай зрабілася — ходзіць толькі па лесе ды ўсё пяе або плача. А Мікола — той зусім недзе згінуў, можа і на сьвеце няма ўжо…
Саўка. Мікола ведае, што яму трэба рабіць. Міколу ня трэба ні я, ні ты. Ён за ўсіх пашоў, не за сябе. Мікола — добры, яго ўсе будуць любіць.
Паланея. Ну, а ты што? А ты за каго тут, як пень, сядзіш?
Саўка (пахіліўшы галаву). Ня ведаю… нічога ня ведаю…
Сарпун (праходзіць міма. Да Паланеі). Ты што тут?
Паланея. Нічога, паночку! (Сарпун ідзе ў пакоі). Чысты зьмей!
