Наста. Іўка чуў, як ён афіцэру казаў. Іўка і наказаў мне, каб бегла сюды.
Андрэй. Што-ж рабіць? Усёроўна трэба некага пакідаць, каб сказаў ім, як прыдуць. І куды?.. Куды падацца? Не, лепш пачакаем Міколу… (Падыходзіць да партызанаў і будзіць Антося). Антось! Антось!
Антось (прахапіўшыся). Што?
Андрэй. Разбудзі яшчэ чалавек пяць ды станьце з розных бакоў на варту. Нас выкрылі, і можна чакаць нападу. Скоранька! (Падыходзіць да Насты). Будзем чакаць Міколу. Сядай, Наста, чаго ты стаіш?.. (Наста моўчкі садзіцца к цяплу). Скажы, што там дзеецца ў вас?
Наста. Дрэнна, дужа дрэнна. Паноў панайшло поўна ўсюды. Нікаюць па вёсках, бяруць што-пападзя. Мужчын забіраюць, б’юць, катуюць. Іншых да сьмерці пазасякалі… Хахлоўку спалілі, у Чамярох расстралялі пяць чалавек. Аканом усюды лётае, панскае дабро зьбірае, што парасьцягалі тады. Злосны, як зьвер, асабліва на Міколу… за Арыну, за жонку.
Андрэй. Як яны цяпер з жонкай?
Наста. Сышліся. Ужо разам жывуць. Балююць кожны вечар з польскімі афіцэрамі.
Андрэй. Паны яшчэ ня прыехалі?
Наста (у мімавольным ажыўленьні). Не, яшчэ няма. (Схапянулася). Мусіць, яшчэ ня прыехалі, я добра ня ведаю.
Андрэй (многазначна). Ты чакаеш?
Наста (з болем). Андрэй! Нашто ты…
