(Разьбягаюцца ў розныя бакі. За сцэнай чуваць песьня, потым на сцэну ўваходзіць жанчына. Яна пяе).
|
Сястрыцу-сіротачку брат загубіў, |
Андрэй (прасынаецца). Хто тут ходзіць? Дзе вартавы? Вартавы! Аніська!
Аніська (паказваецца з-за кустоў). Хто гэта? Я думаў — тая нябожчыца. Яна так прыгожа сьпявала.
Андрэй (устае і падыходзіць да жанчыны). Хто ты такая?
Жанчына. Я шукаю Міколу.
Андрэй. Наста! Як ты сюды затрапіла?
Наста. Мне Іўка сказаў, што вы тут хаваецеся. Дзе Мікола?
Андрэй. Яго няма. Ён зараз павінен прысьці, мы чакаем яго. Хадзі, пасядзі вось тут, пачакай. (Адводзіць яе ў бок. Аніська зноў пашоў за кулісы). Табе халодна? Чакай, там асталіся яшчэ галавешкі, я зараз… (Прыносіць з вогнішча галавешкі і раскладае цяпло).
Наста. Я вышла яшчэ завідна, ды заблудзілася. Хадзіла-хадзіла, думала ўжо — не знайду. (Схапянуўшыся). Андрэй! Можа Мікола няскора, можа пакуль ён… Слухай, там ужо ведаюць, дзе вы. Я за гэтым прышла. Аканом неяк дазнаўся. Яны прыдуць сюды, вам трэба ўцякаць.
Андрэй (устрывожаны). Адкуль ты ведаеш?
