Андрэй. Я помню — яшчэ я малы быў — злавіў ён мяне ў дравах, пасварыўся троху, а потым завёў да сябе, накарміў, сам на дарогу вывеў… і дроў не адбіраў…
2селянін. І як гэта вышла ў яго — проста дзівосы.
3селянін. Можа азяленьне такое найшло. Часам бывае так — сам ня ведаеш, што робіш.
Мікола. Пасыльны!
Іўка. Я тутацькі!
Мікола. Скажы, каб прывялі сюды арыштаванага лясьніка. (Іўка пашоў. Працяжная пауза, у часе якой сяляне і ўсе прысутныя аб нечым шэпчуцца паміж сабой, а Мікола нэрвова ходзіць па пакою. Потым уводзяць арыштаванага Саўку).
Мікола. Выйдзіце ўсе на часінку. (Усе выходзяць з пакою, астаюцца толькі бацька і сын. Мікола падыходзіць бліжэй да старога). Бацька! Што ты зрабіў? (Саўка маўчыць). Тут прышлі сяляне, яны ад цэлае грамады просяць, каб мы цябе адпусьцілі. Усе ў адзін голас кажуць, што ты заўсёды добра жыў з мужыкамі, заўсёды спрыяў ім. Скажы, як гэта вышла? Як гэта ты ганебна так ашукаў нас, каб ратаваць панскую зграю?
Саўка. Ня ведаю, Мікола. Нічога ня ведаю… Нічога я не скажу… ня пытай… Калі хочаш — страляй, калі хочаш — садзі ў астрог. Каму я, стары, патрэбен…
Мікола. Ды я не пра тое… Як ты спакойна гаворыш аб гэтым! Няўжо ты не разумееш, што гэта —
