Мікола (устае ім насустрэчу). Што ты, Ігнат, забыўся ўжо, як завуць мяне? Добры дзень, дзядзькі! (Вітаецца за руку). Ну, сядайце.
2селянін. Нічога, пастаім. Дзякуй!
3селянін (стары дзед, гаворыць увесь час убок, да староньніх людзей). Ці гэта мы звыклі сядзець? Век пражыў, а ні разу ня сеў у панскіх пакоях.
1селянін. Мы не з вялікай дужа і справай. Вобчаства нас паслала.
Мікола. Ну, што?
1селянін. Ды ты вось бацьку свайго пасадзіў… Саўку нашага, лясьніка.
3селянін. Сын ды роднага бацьку. Чулі вы гэта?
Мікола (адразу стаў сур’ёзны). Ну?
1селянін. Дарма гэта ты, Мікола, я табе кажу. Зусім ні за вошта.
2селянін. Зусім дарма.
Мікола. Я арыштаваў яго за тое, што ён ашуканскім спосабам заблытаў у лесе партызанскі атрад і паведаміў пана, за якім ішоў гэты атрад, каб той уцякаў. Вы гэта ведаеце?
1селянін. Хто-ж яго… Вобчаства просіць, каб пусьцілі. Нікому нічога дрэннага ён не зрабіў, з мужыкамі заўсёды жыў у лагодзе…
3селянін. Бярнушко калі сьсеч ці жардзінку якую — ніколі не спаганяў.
2селянін. Спрыяў заўсёды беднаму мужыку, што там казаць.
