Іўка (пагардліва). Ваша, ваша… Губарнатар знайшоўся. (Аўторытэтна). Тады Юропа пойдзе на Азю, а Азя пойдзе на… Стралію…
Аніська. Ну?
Іўка. Ясьцесьцьвіна. А тады ўжо ўсьцяж будзе камунія. Тады паноў нідзе па маёнтках ня будзе, а будзем арудваць мы самі.
Аніська. Вы?
Іўка. Ясьцесьцьвіна. А ты, блазьнюк, нічога не разумееш. А яшчэ гвардзеец…
Мікола. Пасыльны!
Іўка. Я тутацькі. (Ідзе да стала).
Мікола. Во што, таварыш… як цябе…
Іўка. Іўка Цьвік.
Мікола. Таварыш Цьвік! Схадзі пашукай Кузьму. Ведаеш яго?
Іўка. Ясьцесьцьвіна.
Мікола. Скажы, каб зараз-жа прышоў сюды, да мяне.
Іўка. Ёсьць! (Пашоў. Мікола зноў піша).
Андрэй. Слухай, Мікола. Скажы, што рабіць, калі скажам, кахаеш дзяўчыну, добра так, шчыра кахаеш, і яна таксама… прысягае, што любіць… Потым ня бачышся гады два, сумуеш па ёй, а тады сустракаешся і… яна ўжо зірнуць на цябе ня хоча… Што рабіць тады, га?
Мікола. Плюнуць ды заняцца сваёй справай.
Андрэй. А калі яна на вачох у цябе ідзе з другім… кідае цябе, нават не прывітаўшыся добра…
Мікола. Другі раз плюнуць.
