Антось. Вёрст за пяць мы наткнуліся на нямецкі атрад і далей ехаць было немагчыма…
Мікола. Ну?
Антось. Мы правялі троху немцаў. Хацелі падстрэліць каторага.
Кузьма. Набой трацілі.
Аніська. Во, каб на іх ліхалецьце. Уцяклі. Не маглі пачакаць яшчэ хоць паўгадзінкі.
Іўка. Солі трэба было на хвост. Ясьцесьцьвіна. (З боку паказваецца Наста. Яна хоча падыйсьці, але ня важыцца).
Мікола. Што гэта там за дзяўчына? Мусіць нечага хоча спытацца. Хадзі сюды, ня бойся.
Наста (падыходзіць). Мікола!
Мікола. Што? Ты мяне знаеш? (Углядаецца). Абач! Гэта-ж Наста. Да-душы, яна. Сястрыца! (Абнімае яе і цалуе).
Аніська. Во, што значыць сем год. Сястры не пазнаў.
Мікола (ласкава). Калі-ж яна вырасла дужа. Во гэтачкім дзіцянём пакінуў, а цяпер, глядзі, якая зграбная дзеўка, ого!.. Як-жа, Настулька, жывеш? Ды сядай, чаго ты стаіш.
Наста. Я чула, Міколка, як ты гаварыў. Я была тут з самага пачатку.
Мікола. Во… Чаму-ж ты раней не падышла?
Наста. Ня важылася. Ты такі стаў вялікі, сур’ёзны. Я думала, мо’ не пазнаеш зусім…
Мікола. Яшчэ што… Ну, кажы, як вы ўсе жывяцё?
