Сомская (жанчынам). Бярыце вось гэтую скрынку, гэты куфэрак. Волька, ты з Ганнай дываны забяры. А ты — карціны. (Выходзяць усе, астаюцца Іўка і Хадора).
Іўка (падыходзіць да Хадоры). Заўтра, Хадора, мы з табой будзем панамі.
Хадора. Панамі?
Іўка. Ясьцесьцьвіна. Свая ўласьць у нас будзе, бяспанская. Калі цябе выберуць, скажам, у савет, дык ты будзеш усёроўна, як спраўнік.
Хадора. А кінь ты, Іўка, чмурыць. Як скажа што, проста — сьмех.
Іўка. А калі з гэтага савету ў вышэйшы перабяруць, будзеш, як губарнатар.
Хадора. Я?
Іўка. Ты — то наўдачу, бо занадта дурная. А хто разумны, дык чаму-ж не.
Хадора. Ат, выдумаў. Як скажа што, дык проста — сьмех. (У пакой уваходзіць Саўка. Ён страшэнна змораны і ўсхваляваны).
Саўка. Дзе пан?
Іўка. Торбы ладзіць, у сьвет зьбіраецца.
Саўка. Дзе пан?..
Хадора. Паперкі перабірае, што-ж яму больш рабіць.
Сомскі (выходзіць з грудаю папер у руках). Міхайлавіч! Божа мой, дзе Міхайлавіч? (Убачыў Саўку). Саўка, ты што?
Саўка. Паночку! Зараз тут будуць паўстанцы. Я іх адвёў троху, заблытаў у лесе, а сам уцёк сюды.
