Юры. Добры вечар!
Паланея. Ужо ноч, панічок, дзе там вечар. Дый ня раньняя ноч, дзякуй богу. Сядайце ў нас, панічок. Ці заблудзіліся?
Юры. Во што, Паланея, выйдзі на двор, павадзі троху майго каня — я сягодня дашчэнту загнаў яго.
Паланея (абурана). Павадзіць каня? (Схапіўшыся). Добра, панічок, я паваджу, паваджу. Чаму-ж не павадзіць, мой галубок. (Нечым бразнула ў качарэжніку і вышла).
Юры (падыходзіць да Насты). Я прыехаў, Стася, разьвітацца з табой. Мы едзем праз гадзіну ці дзьве. Немцы ўжо пакідаюць горад, і заўтра тут будуць бальшавікі.
Наста (ціха). Ці назаўсёды?
Юры. Ды не, Стасечка, мы скора вернемся. Бальшавікі доўга не пратрымаюцца, гэта немагчыма… Ты ня ўправішся і пасумаваць па мне, як я зноў буду з табой.
Наста (прытуляецца да яго рукі). Любы мой!
Юры. Ці кахаеш?
Наста. Мне здаецца, што ты мне родны. Я цябе, як брата, люблю. У мяне быў некалі старэйшы брат, дык я яго дужа-дужа любіла. Можа затое, што ніхто яго ня любіў. Бацька заўсёды быў з ім горш, як з чужым. І там, у маёнтку… Як быў малы, паня сваімі рукамі біла. А тады аканом сагнаў яго некуды, каб ажаніцца з яго дзяўчынай. Сем год, як няма. Мусіць загінуў. (Пауза). А цяпер — ты мой брацік. Ці праўда?
