Старонка:Ракавыя жаронцы (1930).pdf/178

ДЗЕЯ ПЕРШАЯ

СЦЕНА 1

Восенская ноч у дзікім балоцьвеным лесе. На сцэне — паляна, па якой дзе-нідзе распоўзься хударлявы рабрысты хмызьняк. Паляна абкружана сьцяной крывых пакарожаных дрэў, якія робяць уражаньне агіднага калецтва. Паміж дрэў відаць, як пыхаюць фасфарыстым сьвятлом балотныя аганькі. Яны паступова набліжаюцца і, нарэшце, зьбіраюцць на паляне, прыняўшы вобраз жывых істот. Пачыняюць мітусіцца па сцэне, потым зьбіраюцца ў карагод, круцяцца і пяюць.

Мы — стварэньні чорнай ночы,
Мы людзкія вабім вочы
Здрадлівым агнём.
Падарожніка дурнога
Звалачом з пуці-дарогі —
Ў багну завядзём.
Перш, як зорка, пыхнеш ясна,
Падміргнеш — ды ўраз пагасьнеш,
І — далей, далей…
Ха-ха-ха! А ён за намі
Балатамі, карчагамі,
Усё шпарчэй, шпарчэй.
Ой, няшчасны чалавеча,
Заблудзіў ты ў патапечы —
Некуды ісьці!..
Апынешся ў чорнай багне —
І засмокча, і зацягне —
Сьледу не знайсьці!..
Ціху! Цс… Чакай, блазнота,
Нехта плішча па балоту
Ў гэткі позны час.
Гэй! Хадзі да нас, нябога,
Мы пакажам пуць-дарогу.
Гэй! Сюды! Да нас!..
Сюды! Сюды! Сюды! Сюды!..

(Разьбягаюцца ў розныя бакі і зьнікаюць сярод дрэў. На сцэну ўваходзяць Мікола, Кузьма і Аніська).

Мікола. Балотныя агні завялі нас у непраходныя нетры. Што гэта? За сем год я быццам зусім