Санька, каб цябе прынялі на фабрыку. Добра? Прыдзецца пачакаць, вядома, але нішто… свайго даб’емся.
Санька. Слухай, Ганулька. Чаго ты такая нейкая добрая? Вось лаюць цябе, абгаварваюць, а мне здаецца, што лепш за цябе няма нікога ў сьвеце… Я сам ня помню, што я тады гаварыў… мне расказалі… дык я цэлы дзень хадзіў, як няпрытомны… дужа мне балюча было, што я цябе так абразіў… А ты-ж даравала мне, праўда?
Ганна. Ну, вядома. Наогул, ня варта таго ўспамінаць…
Санька. Ты — добрая, дужа добрая. І прыгожая такая. Я першы раз бачу такую прыгожую дзяўчыну. Ведаеш што, Ганулька, я буду кахаць цябе, добра? Ты — усёроўна… ты не зважай… Я можа і піць кіну дзеля цябе, далібог… (Бярэ яе за руку). Можна табе ў руку пацалаваць? Я пацалую, Ганулька. (Цалуе). Ты такая добрая…
Ганна. Кінь ты — сьмешны. Ты зусім, як малы хлопчык. Ну, годзе! Мне трэба ісьці. Хочаш, Санька, сходзім разам у бібліотэку?
Санька. Вядома! (У замяшаньні). А з гэтай, што рабіць… куды яе…
Ганна. Каго?
Санька. Тут паўкварты ў мяне… у Пілаціхі адабраў. (Ганна сьмяецца). Што-ж тут рабіць? (3 раптоўнай рашучасьцю). Эх, згінь, ты, прападзі! (Кідае вобземлю і сам нібы палохаецца свайго ўчынку. З хвіліну няўцямна глядзіць на шкляныя чарапкі, потым
