Гэта старонка не была вычытаная
На сухім папары,
Голыя і босыя, —
Танцавалі хмары —
Дзеўкі чорнакосыя;
Пад разбіты бубен,
Спуджаная свістамі,
Плакала на дубе
Скрыпка галасістая;
І што ў дах не кроплі
Стукалі узлётамі —
Клекаталі соплі,
Слёзы жываглотавы.
Што зямля у млосці
Не дажджом напоена —
Кроў бязмежнай злосці
Тут была затоена.
Хмель былы і гонар
Ёй не раз тут сніліся —
Вочы на пагоны
І на нож маліліся.
