Гэта старонка была вычытаная
Стане вабіць крытычныя доследы
Зернем слоў залатая ралля…
Каб прыгожаю гамаю после там
Маладая гудзела зямля.
Каб, ахоплены морскімі плынямі,
Дзень мой светлымі думамі бег,
Каб ляцеў за слядамі звярынымі
Ад Ай-Петры насыпаны снег,
Трос благое раз'ятранай пенаю,
Меў дзіклівасць патокамі вод…
Маё слова апошняю зменаю
Ля Байдарскіх прыціхне варот.
Лягуць зморшчыны вытканым дэсанем
На асмугласць мядзяную шчок.
Мар дарожных усмешкай абвеснены
І татарскай фурманкі званок.
Перад намі, хвілінай надаранай,
Кіпарысы згінаюць камлі…
Толькі зайздрасцю ў былі адмаранай
Плачуць вочы сівога татарына
Па старой неабмытай зямлі.
