Старонка:Радасны будзень (1935).pdf/92

Прамінуў я дарогу вялікую
Звонам рэек і лётам машын.
Я цябе з сініх хваляў паклікаю —
Неўміручая радасць душы.

Спахмурнее ў вятрах мора Чорнае
І блакітам, што з вока ганю, —
Вышлю думку сваю непакорную
На спатканне нязнанаму дню.

Будуць, знаю я, словы ўрачыстыя
Ад былых і ад новых дарог.
Возьмуць песню маю галасістую
Ў рушнікі пераходных эпох.