Старонка:Радасны будзень (1935).pdf/86

Пад сталом злавіла кошка мыш —
Хруст касцей напоўніў морак хаты.
Неяк модна ты ў акно глядзіш,
І настрой твой выдаўся — пракляты…

Кропка гледжання была твая —
Сумаваць за садам кожны вечар.
А цяпер (ў чаргу) сумую я…
Хто ж мяне (гаротнага) палечыць?

Не хачу цябе агітаваць,
Знаеш ты, чаго мне варты мітынг.
У цябе таксама галава, —
Каго хочаш, слухай і любі ты.