Гэта старонка была вычытаная
Адсюль апошні вой змагаць
Я выйду ў пошчак куль.
І ладам песні кіраваць —
Прыду, прыду — адсюль.
Віхор наступнага змяце
Бадзяжных прастарэк,
Каб селі побач на куце,
Паэт і чалавек.
І для таго (ў ашчадзе дум)
Я любы сон пяшчу,
А калі цяжка — ў бараду
Я сам сабе свішчу.
А калі сыйдзе мгла хвароб
На рупны наш абшар, —
Не моршчу з роспачы я лоб,
Не пуджуся ахвяр.
Я на зламанне галаву
Насіў не першы раз.
Дзень кожны ў клопаце жыву,
А не прыстаў, не згас.
