Гэта старонка не была вычытаная
Усім валодала рука.
А дням вялікі лік:
Нідзе князёўны не спаткаў,
І сад і дом мой нік.
І з садам тым, і з домам тым
Знікала золь мая:
Ад жонкі з перстнем залатым
Памёр адразу-б я.
Прыстаў-бы смутак, як смала —
І я-б на трэску ссох.
Ля гаспадарскага стала
Я-б за сабаку здох.
Я саду з домам не хачу
На ўзвеях дзён цяпер.
Я дбайна нож аб нож тачу,
Калі падходзіць звер.
Калі рахманым зробіць твар
Былых лясоў дзікун, —
Я не расслаблены пясняр,
Я гмах смяротных струн.
