Гэта старонка не была вычытаная
Толькі мне тады сінь русалкаю
Усміхалася у трысці,
Толькі мне тады за заранкаю
Так хацелася ў даль брысці…
Над уцехамі і над крыўдамі
Зоры лёталі і цвілі…
Мы кахаліся, мы і кідалі,
А сустрэўшыся — зноў ішлі.
Мая дзіўная біла ножкамі
Краскі росныя і траву…
Дні разбегліся між дарожкамі,
Марам здрадзілі і жніву.
Вось затым было над балотамі
Мусіць гэтулькі і журбы…
Вецер гойсае, вецер лётае,
Вецер ўвечары будзіць быль.
1927 г.
|}
