Гэта старонка не была вычытаная
VII
Так час ідзе… Імкліва і глыбока
Кладзецца цвёрдая яго ступа.
Не сходзіць вечна з вартавога вока
Прыдбаны скарб — ад думак да снапа…
Пад хмарны сквіл сусветнай непагоды
Расце і буйна каласуе рунь.
Да справы кроўнай волаты-заводы
Па ўзрушанай зямлі ўстаюць угрунь.
Ў пачуццях бура радаснай трывогі —
Так кожны міг вітае з новым нас…
Так кожны крок бліжэй да перамогі —
За следам след — прыводзіць творчы клас.
Так шчасцем мар мы першы раз кіпелі,
Цвіў бляск вачэй, каб сталым быць цяпер,
Каб кідаў з хмар на кожны наш прапелер
Апошні змрок смяротны свой ашчэр.
