Гэта старонка не была вычытаная
Ўтаптаны ў гразь бліскучы эпалет
Адважнага кароннага ваякі.
Ўжо не стаіць на горле царскі трон
І вывадкі прыдворныя варон
Не выдзяўбуць ужо драпежнай дзюбай —
Ні сэрца братняе, ні вочы любай,
Не вып‘юць слёз ні матак, ні сясцёр.
Назаўсяды чужых далёкіх зор
Патушаны старыя дыядэмы
І зрынуты ў прадонне…
