|
Вятры пяюць, прастор узняты спевам,
Празрысты рух блакітавых глыбінь.
Ступіць-бы сну на халадок пад дрэвам,
Ці целу рынуцца-б на хвалі ўплынь.
Ўлагоджанай вады жывое срэбра
Разбіць, рассыпаць-бы на ўзмах рукі…
Вярбы старой тарчаць сукі, як рэбры,
Адбітыя ў люстраным шкле ракі, —
Там вільгаць п‘е галля шчарбаты рот,
Там мые дзень свой залаты жывот.
Ёй шмат гадоў, што йшлі праз крык тугі
Да першай радасці грымот вясенніх…
Людзей вучылі поўзаць на каленях,
Ўслаўляючы пятлю сваёй чаргі.
І вокам хітрым свой святы парог
|
