Старонка:Радасны будзень (1935).pdf/124

Ты чорная, як смоль, як вугаль,
Ты светлая, як сон, як май.
Калі хлапца не возьме зруга,
Ты на гарэлку запрашай.

Суцішанасць даўнейшай спробе
Напоўніць чаркі да краёў…
Я жыць пачну ў тваёй спадобе,
Ты — жумрыць пачуццё маё.

Ў цябе, маёй спрадвечнай любы, —
Прысватанага шчасця век,
Дзявочых сакраментаў кубел
І роднай нэндзы чалавек.