Старонка:Радасны будзень (1935).pdf/123

Ён для мяне, як след сукрыты,
Як матцы роднае дзіця.
Суровай ніткаю прашыты
Старонкі смерці і быцця.

З іх адышла былога замяць,
Знікаючы ў вякоў труху, —
Як адышла у даўнасць памяць
Пра гарацешную саху.

|}