Спадалі кроплі на пясок. Раса ці дождж — не прыгадаю… Тваю душу прыгожыў змрок І сэрца — гутарка нямая.
Ў суцень бурыліся платы, Рыдалі совы, як вар‘яты. І, ў нэндзе злосны і круты, Па ўзгор‘ях смутак плыў пракляты.
Быў на душы маёй агонь Жывых нявыказаных казак. Ў маёй руцэ твая далонь Ляжала холадам абразы.
