Старонка:Птушка шчасьця (1922).pdf/27

МАЛАНКА. А хто-ж бы яе адчыняў, калі забаронена!

ЯНКА. Ведама, наша мужыцкая справа слухаць ды рабіць, што кажуць…

ЛЯСУН.

А дзе падзелась тая птушка,
якая ў місе там сядзела?

ЯНКА. Птушка? А хто яе ведае! Мусі кот зьеў…

МАЛАНКА. Значыцца ў місе была птушка? А мы й ня ведалі, і ня бачылі!

ЛЯСУН.

А птушка шчасьця ўжо высока!
вам не злавіць яе ніколі.
Ужо ня ўбачыць ваша вока
чароўну птушку лепшай долі.
Слабыя вы, як усе людзі,
ваш лёс — у вечным горы жыць,
раю для вас балей ня будзе, —
аб шчасьці толькі ўжо вам сьніць.
Ў сваю ізноў ідзеце хату, —
ўпусьцілі шчасьце вы сваё,
Вы долю страцілі багату,
дык марш! — на старае жыцьцё!
(хаваецца).

ЗЬЯВА 7.

ЯНКА і МАЛАНКА, пасьля 2 ДУХІ.

ЯНКА (да Маланкі). Гэта ўсё праз цябе.

МАЛАНКА. Няпраўда! Уся гэтая бяда праз цябе!