разбудзіць Маланку, можа яна нешта ведае… Маланка!.. (Маланка храпе і ня чуе; галасьней, тузаючы яе). Маланка! ўставай!..
МАЛАНКА. А? Чаго хочаш? Я спаць хачу.
ЯНКА. Ды ты пратры вочы і глянь!
МАЛАНКА (глянуўшы на стол, зьдзіўленая). А?! Скуль гэта?
ЯНКА. А хто яго ведае! Я думаў, што можа ты нешта ведаеш.
МАЛАНКА. О, глянь, якія прыгожыя талерачкі і шкляначкі!
ЯНКА (нюхае бутэльку). Добрая, панская гарэлка! гэта не самагонка. А што тутака? — Далібог — кілбаса з капустай, а пах дае ў нос, як табака. Добра было-б пакаштаваць трохі, тут ніхто здаецца ня бачыць.
МАЛАНКА. Не чапай, каб бяды не набрацца! Няма ведама, скуль усё гэта, чыё гэта?
ЯНКА. Маланка! А можа ляпей уцякайма адсюль?
МАЛАНКА. Але, лепш уцякайма, каб бяды ня было! (Бягуць, раптам ЯНКА ўстрымоўвае МАЛАНКУ).
ЯНКА. Пачакай крыху, я толькі адну чарку… пасмакую толькі…
МАЛАНКА. Ня сьмей чапаць!
ЯНКА. Ціха, ня крычы! Ашалела баба! (Бярэ бутэльку, налівае ў чарку і хоча выпіць).
ЗЬЯВА 2.
ЛЯСУН. Янка і Маланка! (у Янкі ад страху чарка вываліваецца з рукі, бутэльку ён хавае з-заду).
