ЯНКА. Ага! Крычы цяпер! — Вось што значыцца папасьці ў рукі мае Маланкі!.. Здорава адластажыць!
МАЛАНКА. Чаго гэта ён прыходзіў сюды?
ЯНКА (хітра). А вось сама бачыла: хацеў украсьці кашулю. Ішоў міма і раптам: шасьць за кашулю! Я за ім пагнаўся і адабраў.
ЖЫД (паяўляецца ізноў). Ай-вай!.. Гэта ён свіньня, п‘яніца, гарэлку бярэ, грошай ня плаце ды яшчэ брэша… (да Янкі). Аддай грошы за гарэлку!
ЯНКА. А ражон табе ў горла! (гоніцца за ім; Жыд уцякае; Маланка хапае Янку і затрымоўвае).
ЗЬЯВА 5.
МАЛАНКА. Чакай!.. Што гэта ён кажа? Значыцца ты ізноў браў у яго гарэлку і напіваўся?
ЯНКА. Маланка! Гэта было ўжо даўно! Чарвяк якійсьці пад сэрдцам засмактаў, дык трэба было яго замарыць…
МАЛАНКА. Вось які ты, п‘яніца паганы! Гару тайком ад мяне локчаш дый яшчэ бярэш у жыда напавер!
ЯНКА (сумна) Грошай ня было…
МАЛАНКА. Дык ня трэба піць!. О, бедная я, бедная!..
ЯНКА. Ты бедная і я бедны… Абое мы бедныя, нешчаслівыя!.. (пяюць разам).
